Een zero-knowledge proof is een cryptografisch protocol dat het voor een partij (de bewijzer) mogelijk maakt om aan een andere partij (de verificateur) aan te tonen dat een bewering waar is, zonder enige informatie prijs te geven behalve de geldigheid van de bewering zelf. Dit wordt bereikt door wiskundige constructies die verificatie mogelijk maken zonder de onderliggende gegevens te onthullen. Zero-knowledge proofs bestaan in interactieve en niet-interactieve varianten, met toepassingen variërend van authenticatie tot blockchain-privacy.
In de context van gegevensbescherming en compliance bieden zero-knowledge proofs de mogelijkheid om identiteit, inloggegevens of compliancestatus te verifiëren zonder gevoelige persoonsgegevens bloot te stellen. Dit sluit sterk aan bij de principes van dataminimalisatie onder de AVG. Naarmate de technologie volwassener wordt, vindt het praktische toepassingen in privacybehoudende authenticatie, vertrouwelijke transacties en veilige meervoudige berekeningen, waardoor het een steeds relevanter instrument wordt voor organisaties die beveiliging en privacy in balans willen brengen.